Nie wiem nic

Zbyt często mam wrażenie, że śnię. Czas przelatuje mi miedzy palcami, a ja nie moge powstrzymać tego procesu. Procesu starzenia się? Cóż, nie uważam, abym była jedna noga w grobie, ale chyba muszę przyznać sobie rację. Zasługujesz na brawa. Klask.
Czy to bajka czy sen
choć nie mogę to chcę
kiedyś dowiedzieć się,
czy jestem fikcją czy nie.
Alkohole, melanże i wyjebywanie foteli na balkon w domu pani Anitki. Czego chcieć więcej? Czasem nie wierzę w to wszystko. Cóż, jestem człowiekiem małej wiary, fanka swojej własnej religii, filozofii świata. Życie się kończy, zaczyna na nowo i tak w kołko i w kołko. Podczas jednego zycia umierasz i naradzasz sie tysiac razy, kazda decyzja zmienia scenariusz Twojego losu, kreuje nowy dokument o Tobie. Masz miliardy zyć, ale o tym nie wiesz. Ciiiiiii. Masz szansę naprawdę zyć, ale nigdy przecież tego nie usłyszysz nawet od samego siebie, a co dopiero od innych. Nie. Ja Ci wcale o tym nie mówiłam. To tylko sen. 
Zycie jest ironią. W tym sezonie byłam juz zatrudniona w 5 miejscach. A jeszcze nawet sezon się nie rozpoczął? No właśnie. Czy żałuje czy nie to kwestia sporna, która aktualnie, uzywając kolokwialnego zwrotu, pierdolę. Popłaczę sobie jak znajde czas po pracy. Czy narzekam? Nie wiem. Bawie sie zabawkami, piłeczkami, gumowymi pająkami, tańczę z parasolka przed sklepem, skacze do muzyki rozdając numerki do przymierzalni. Ciekawa jestem opinii innych o mojej osobie. Ciekawa jestem jak ludzie postrzegają taki twór jakim jest moja osobowość. Latam, latam, latam. Ciekawa jestem jak to jest mieć taki ograniczony światopogląd jaki oni posiadają. Ciekawa jestem jak to jest siedzieć w czyimś odbycie by przypodobać sie tej osobie. Ciekawe. No właśnie, ciekawe.
Wszystko sie powywracało. Wszystko. Co? No właśnie. 

~anythingelse

DIY#20 Black handbag with gold beads.

Ostatnio mogę stwierdzić, że lenię się niezwykle wybitnie. Chociaż całe moje życie można nazwać promieniującym ambicją pod delikatną, aczkolwiek doskonale spełniającą swoją rolę powłoczka lenistwa, po której sprawnie krążą niezwykłe cząstki elementarne pod nazwą "mam wyjebane". Nie ogarniam mojego życia, nie wiem jaki jest dzień tygodnia i która godzina, ale wiem, że gdy robi się ciemno trzeba wyjść pić ze znajomymi a matura jest za półtora tygodnia (że tak zgrabnie stwierdzę: Qu'est-ce, putain?!, czy jakoś tak). Pracy z polskiego nie mam jeszcze napisanej, tak samo jak przeczytanych lektur, ale i tak już wiem co bym powiedziała w pracy, i chociaż nie mam zielonego pojęcia o chociażby powierzchownej fabule mojej literatury przedmiotu, to wnioski, jak i jej przebieg jest mi znany. Co? Nie wiem. Biologia i chemia to pryszcz, z cała pewnością całość materiału przeznaczonego dla rozszerzenia ogarnę w tydzień. No, może półtora. Spokojnie. Co, ja nie W... Hmm... Chyba tutaj jestem zmuszona to przemilczeć ze względów czysto niepoznajcieżetomojeicznych. 

Kolejny akapit rozpocznę faktem, że wciągnął mnie świat gofrów. W swoją otchłań, a dokładniej do miski pełnej ciasta przeznaczonego do wyrobu tegoż deseru. Do tej pory nie mogę się pozbierać, by dokładnie wyczyścić moją bransoletkę, w której "pozostały pozostałości" (taa, idealnie) po mojej przyszłej pracy. Chociaż szczerze powiedziawszy, bardziej troszczymy się o mycie dosłownie WSZYSTKIEGO płynem do szyb aniżeli serwowaniu usług gastronomicznych, czyli lody, gofry i kawy. Spadła jedna jagódka? Pogotowie sprzątające już nadchodzi, najpierw trzeba zamieść, potem wymyć mopem cała podłogę, potem umyć pojemnik z którego ona wypadła oraz blat stołu, bo możliwym jest, że w trakcie swojej podroży przez sekundę miała z nim kontakt. Diamentowe standardy. Ta podłoga bardziej nadawałaby się do konsumpcji niż nasze gofry, bo to w nią wkładamy najwięcej serca. To co, że klienci czekają, podłoga musi być czysta, to co, że ten stolik był myty 4 razy w ciągu 10 minut i nikt jeszcze przy nim nie siedział, masz chwilę? to go umyj, bo szef ciągle patrzy. 

Ja myje on się patrzy, jego wzrok parzyyyyyy.
Ja smażę on się patrzy, jego wzrok parzyyyy.

 Jako, że to ostatnie dni spokoju przed przed-maturalnym stresem wydaje mi się, że powinno być więcej DIY. Początkowo miała to być kosmetyczka, potem zabrałam ja na studniówkę jako kopertówkę, a na dniach dorobię jej pasek i będę bujać się wraz z nią po mieście. Wybaczcie hm, "brudne" zdjęcia, ale ona obłazi dosłownie wszystkim i niemożliwym jest jej perfekcyjne wyczyszczenie, bo już ułamek sekundy po akcie cleanizacji jest... oblaźnięta (nie znam lepszego słowa). Dlatego też, będę ją ubierać tylko wieczorami aby nikt tego faktu spostrzec nie zdołał. I tak będę miała życie tylko wieczorami, więc...

Zwykła, prosta. I jak?

~anythingelse

Czy się uda?

Przez pewien okres czasu myślałam, że jestem osobą, która już zdobyła określenie swojego istnienia. Jednak ciągle pozostawało to niepełne, bezwładnie porzucone w przestrzeni, pełne strachu, obfitujące w niemoc a zarazem nieopisane pragnienie określenia. Myśląc o ogółach całkowicie zostało zatracone postrzeganie szczegółów. Ta powaga postawienia kropki nad "i" została zsunięta na tor boczny, gdzie czekała na zainteresowanie. Od czasu kiedy mój sposób myślenia opierał się na jak  najzgrabniejszym wykaligrafowaniu tegoż spojnika szczyt góry ku któremu podążam określał się znakiem zapytania. Nie wiadomo było gdzie jest i jaka stromością się on charakteryzuje. więc jak mamy dążyć do czegoś, do wspięcia się na mistyczną górę, dosięgnięci szczytu, skoro nieopisane zostało czy dany wierzchołek istnieje. Nie musza go pokazywać na fotografiach, nie musi być zawarty na żadnej z map, lecz to jego miejsce w naszym sercu ma największe znaczenie, to czy potrafimy w niego uwierzyć, dosięgnąć go oczami wyobraźni, namalować, stworzyć, wyrzeźbić, pchnąć go ku istnieniu. Na to chyba przyszedł najbliższy czas. To jest najwłaściwszy moment by wyzbyć się wszystkiego co zbędne, obaw, strachu, mar przeszłości i pozostawić w umyśle surową wersję idei dosięgnięcia naszego własnego szczytu, która przy odpowiedniej pielęgnacji stanie się bardziej wartościowa niż diament. 

ja nie poddam się na stracie

całe życie płynęliśmy jak na fali tak na farcie

Nowy rok przygotował dla mnie prawdziwą ekspansję przeszkód. I tym razem patologicznych odprysków skutków nie da rady zamalować jedna warstwą szarej farby pozornej normalności. 

Jak się jebie, to wszystko

i gdzie jest wtedy zdrowy rozum. 

W końcu zrodził się u mnie motyw do znalezienia tej kropki nad "i". Przyznam, że poniekąd było to za sprawą jednego z blogów, na którego ostatnio natrafiłam.Nie będę się rozwodzić więcej na ten  temat, chociaż zachęcam do odwiedzenia.

Link podaję Wam tutaj: 

http://kulturaulicykrzykiemindywidualistow.blogspot.com/

Jeżeli chcecie się przyjrzeć problemowi prokrascynacji z bardziej naukowej strony czy dowiedzieć się jak zwiększyć motywację i pewność siebie musicie koniecznie odwiedzić ten kanał:

http://www.youtube.com/user/Rozwojowiec

Mam świadomość, że większość ludzi boryka się z brakiem motywacji, niewiarą we własne siły. Myślę, że ten film powinien Wam uzmysłowić coś niezwykle ważnego. Jest on naprawdę warty uwagi i myślę, że te 20 minut będzie jednymi z tych lepiej zainwestowanych. 

+ na koniec

~anything else